tegenstrijdig?

Bevroren, koud, hard maar toch gloeiend. Als die ene druppel, dooiend bij winter ijs, vloeiend via de goot, uitkomend bij die diepe put vol wensen.

Moe, slap, sloom, maar toch vol energie. Zoet als dat ene sprankelende bubbeltje in mijn cappuccino met 1 zoetje, roerend door het schuim, verlangend naar die eerste lik van mijn lepel.

Opgebrand, zonder lust, nog in brand staande tegenstellingen. Zo traag als de melodie van een tranentrekker op de beat van harde techno. Dansend door de straten vol mensen, zonder na te denken, lachend, stralend tot stilstand.

Drijvend, zinkend als een schip zonder lek met een rubberbootje, geen vest aan, maar toch vertrouwen in mijn benen, sierlijk bewegend richting kust, vol warm zand liggend, met ogen gesloten, denkend aan morgen.

Pijnloos, stekend als een naald in een speldenkussen, een pleister in 1x eraf getrokken, achterlatend een schram van lijm, blijft plakken aan mijn huid, als stroop aan een pannenkoek, zo zoet dat het pijn doet aan mijn kiezen, met een mond vol tanden blijf ik staan met een grote glimlach, kijk naar boven, berustend in wat gaat komen.

Advertenties

Strijdend lachen met een traan…

Strijdend, lijdend, overleven…
Met kracht in haar ogen, niet voorover gebogen…
Juist rechtop, licht gebroken, maar opgelapt, met pleisters op de scheuren, die niet te zien zijn met het blote oog…
Zichtbaar voor haar, kijkend in de spiegel, tranen latend, verdriet met een glimlach…
Zo zie ik haar kracht, haar manier om te overleven, wederopstanding keer op keer…
Neergeslagen, verscheurd, gekeurd, besmeurd, maar toch die lach…
De kracht spat van haar gezicht, ik lees het….
Als een leeuwin zo beschermend, maar aanvallend als het moet…
Als een verhaal uit een boek, laat zij zich lezen door mij…Een moeder, een partner, een vriendin, een ondernemer, een kameleon…
Vol trots kijkend naar haar omslag, de aftiteling nog niet eens gezien, toch wetend dat de credits naar haar gaan en naar haar alleen…

DE discussie continues…

Ok, dus eigenlijk kijk ik al heeeeeeeeel lang naar de discussie over zwarte piet en zeg steeds tegen mezelf: Michelle, reageer nou niet, laat het gaan, het heeft geen nut…maar aangezien ik op Facebook nu steeds meer geconfronteerd wordt met beledigende afbeeldingen om zwarte piet te behouden. Domme leuzen bijna worden gescandeerd, omdat “de Nederlander” zegt: Handen af van ONZE zwarte Piet. Jeetje, er is niks veranderd door de eeuwen heen hey? ONZE zwarte Piet? Really? Hij is van jullie? En dan nog wordt het raar gevonden dat deze zwarte Piet gezien wordt als een verwijzing naar de slavernij en centraal staat voor onderdrukking van een groot deel van onze medemens?

Laat mij eerst beginnen met de uitspraak: “Handen af van onze EEUWENOUDE traditie”. Dit soort mensen zijn voor mij de stereo type Hollander, die als een stel schapen dingen roepen. Want Zwarte Piet is geen eeuwenoude traditie, oorspronkelijk had Sinterklaas helemaal geen helper. In 1850 is deze helper bedacht door een Nederlandse docent doormiddel van een boekje. Pas na de tweede wereldoorlog werd deze Piet vaste “helper” van Sinterklaas. Mensen, weten jullie wel hoelang een eeuw duurt? Dat is geen tien jaar, dat is honderd jaar! Misschien kun je een begin maken, door de simpele Wikipedia pagina over deze Piet te Lezen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Zwarte_Piet. Dan de volgende keer als je wat dingen wilt roepen op social media, sta je niet voor lul, omdat je dan waarheden scandeert.

Volgende punt waar ik mij dood aan erger: WIJ laten ons Sinterklaas feest niet afschaffen. Hoe komen jullie toch bij deze aanname??? Ik ben veel artikelen gaan lezen, gesproken met tegenstanders en geen enkele keer heb ik gelezen dat iemand wil dat het feest wordt afgeschaft. Er wordt alleen verzocht om deze Piet niet meer pikzwart te schminken en het Surinaamse accent voortaan ook achterwege te laten. Want dit accent krijgt Piet zeker ook doordat hij te lang vastgezeten heeft in de schoorsteen? Agh schei toch uit, wij weten allemaal dondersgoed dat dat complete bullshit is. Nu bestaan er weinig schoorstenen meer, maar om jullie te laten zien hoe een schoorsteenveger eruit ziet: https://www.google.nl/search?q=schoorsteenveger&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=C1a6U5K_F6rG7AbZvYDYCQ&ved=0CAcQ_AUoAg&biw=2051&bih=1001&dpr=0.67#facrc=_&imgdii=_&imgrc=Jg0A6P04b6y1cM%253A%3B–pqsuh55RidOM%3Bhttps%253A%252F%252Fyy2.staticflickr.com%252F5081%252F5251351399_9fb759481a_z.jpg%3Bhttps%253A%252F%252Fwww.flickr.com%252Fphotos%252Fomroepbrabant%252F5251351399%252F%3B559%3B640. Mmmmm…toch niet helemaal hetzelfde hey? En wat gek zeg, onderweg vond hij ook geen gouden oorbellen zo te zien en zijn lippen zijn niet knalrood geworden van de warmte?!! Niemand wil het Sinterklaasfeest afschaffen, en Piet mag mee blijven helpen om de schoorstenen te vullen. Maar kan hij er dan gewoon uitzien als een schoorsteenveger?

Vroeger als kind was ik doodsbang voor Piet…mijn broer ook en die was zes jaar ouder dan ik, maar die ging krijsen als Piet voorbij kwam dansen en pepernoten in zijn gezicht smeet en in een nep accent zei: “Ben jij wel lief geweest”?. Ik denk dat het gemiddelde kind helemaal niet blij en vrolijk wordt door de Piet in de huidige vorm, het is gewoon een onnatuurlijk gezicht, dat blanke mannen geschminkt worden en als een halve maloot rondspringen. Ik denk dat een kind een stuk vrolijker wordt, van iemand die met een aantal vegen rondloopt of zelfs met een gekleurd gezicht. Het is een KINDER feest en wie hebben er een grote mond over: De volwassenen. Ik denk dat als je een gemiddeld kind vraagt of het hun iets uitmaakt dat Piet voortaan rood, blauw of geel met rode stippen is, ze juist harder gaan juichen want de diversiteit.

Het hele probleem is gewoon dat de mensen die zo krampachtig vasthouden aan deze zelf verworven traditie, is dat ze bang zijn en zich bedreigd voelen. Ze hebben het gevoel, dat ze al genoeg ruimte moeten inleveren en de straat al genoeg moeten delen met mensen die niet hetzelfde uiterlijk hebben als zij. Dat zij gedwongen worden, om tradities te omarmen zoals het suiker feest , maar ondertussen als je Turkse collega baklava meeneemt om het te vieren, wel gierig 3 stukken in je mond propt. Wel elk weekend standaard naar de Surinamer gaan om daar een bak Nasi of Bami te halen en hiermee jezelf zo verdomde multicultureel te vinden. Op het zomer carnaval je billen te schudden en je te vergapen aan al die prachtige vrouwen met ronde billen en mannen met mooie borstkassen. MAAR ondertussen, als onze medemens aangeeft zich gekwetst te voelen door deze Piet, puur door hoe deze afgebeeld wordt, zijn deze mensen opeens niet meer zo cultureel. Dan is het opeens: Blijf van ONS feest af…Dan komt het Nationalistische van de “oorspronkelijke” Nederlander toch weer even stiekem de hoek om kijken hey?

Onze medemens heeft zoveel mooie dingen gebracht voor ons, heeft meegewerkt aan het opbouwen van een nieuwe samenleving en heeft ervoor gezorgd dat er meer smaken zijn dan alleen aardappelen en rode kool en wij plukken daar ook zeker de vruchten van. Maar als het verzoek wordt ingediend: Kijk eens goed naar Piet en kijk eens goed naar ons…zie je geen vergelijking? Kun je je niet voorstellen dat zij zich gekwetst voelen? Je moet je doodschamen! Wie ben jij om te bepalen wat deze mensen voelen? Dus jullie bepalen voor onze medemens dat zij zich niet zo mogen voelen omdat het “onzin” is en omdat het ONS feest is, in ONS land en dat “zij” anders maar terug moeten gaan naar hun eigen land? Op zo’n moment, schaam ik mij dood dat ik Nederlander ben.
Voordat ik echt te lang doorga, wil ik het volgende verzoeken aan de mensen die van plan zijn nog een hoop van die beledigende prenten en onzin teksten te plaatsen: Haal mij alsjeblieft uit je lijst, even goede vrienden hoor en je hebt recht op je mening, maar ik wil er gewoon niet meer tegen aankijken. Plus dan zijn onze denkbeelden zo anders, dat wij ook niet meer op dagelijkse basis foto’s en gebeurtenissen met elkaar moeten delen.

Verandering staat gelijk aan vooruitgang, met stilstaan bereik je niets!!!

Kon ik mijn ogen maar dicht doen…

Al dagen wil ik schrijven, over al het leed wat er momenteel in de wereld gaande is. Ik wil niet hypocriet zijn en weet ook dat er al heel lang heel veel leed is in de wereld, maar nu er zoveel opstapelingen zijn van gebeurtenissen, geweld, ziektes, kindersterfte en oorlogen, benauwd het mij en kan ik niet anders meer dan mijn ogen wijd te openen voor alles wat er gaande is. Ik weet dat er veel mensen zijn die het nieuws niet meer kijken en geen krant meer lezen…en dat is hun goed recht. Ik snap ook dat je je wil proberen af te sluiten voor al die gruweldaden die er gebeuren en alleen maar erger worden en ook steeds dichterbij komen. Maar toch wil ik graag mijn gevoel even met jullie delen. Je hoeft er niks mee te doen en ik wil hier ook niks mee opdringen, maar misschien denk je er alleen maar even 1 minuut over na, dat is voor mij al genoeg.

Kon ik mijn ogen maar dichtdoen en net doen alsof er niks aan de hand is. Maar het feit is wel, dat ik de verantwoordelijkheid heb genomen om een kind op de wereld te zetten en wil dat hij de kans krijgt om wat van zijn leven te maken, hem te beschermen en gewoon te kunnen doen wat hij wil met zijn leven. Met die verantwoordelijkheid, heb ik een taak om te weten wat er in de wereld gebeurd en hem ook te leren dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is hoe ons leven is en wat wij allemaal hebben. Dat hij iedere dag te eten heeft, dat we kunnen kiezen wat we eten, dat hij lekker in zijn bedje kan slapen met zijn knuffels en dan in de ochtend kiezen wat voor kleren hij aandoet om vervolgens lekker de hele dag bij de crèche te gaan spelen. Hij is nog jong, dus natuurlijk dringt dit nog niet echt tot hem door, maar ik voel dat het mijn taak is om dit aan hem bij te brengen naarmate hij ouder wordt en hem niet in een cocon te laten opgroeien, zodat als er straks ellende uitbreekt, hij mij vragend aankijkt en zegt: “Maar mama, jij zei toch dat de wereld zo mooi was en dat ik alles kon worden wat ik wilde”?

Ik wil en kan het leed van de wereld niet dragen, dat is een onmogelijke taak waarbij je ontwikkeling ook niet verder komt en blijft hangen in angst. Maar zoals een vriendin zo mooi zei vandaag: “Be the difference you want to see in the world”. Maar als ik dan naar mijn rol in de wereld kijk, is dat gewoonweg geen rol, waarmee ik dat verschil kan maken of zijn. Ik ben zo idealistisch begonnen aan mijn studie Culturele Maatschappelijk Vorming, maar omdat er geen werk in te vinden was, verberg ik mij nu in een simpel baantje, waarmee ik geen enkel verschil maak die ik zou willen zien in de wereld. Misschien daarom dat schuldgevoel wat ik heb, dat ik toch ben bezweken onder de druk van de maatschappij om maar gewoon geld te verdienen en de dag door te komen om zo je leven maar te leven. Ik ben geen risico’s aangegaan en ben lui geworden.

Ik ben gaan lezen over Israël, Hamas, Isis, Ebola, Oekraïne, Rusland ,Amerika etc. Vooral omdat ik merkte dat ik mij erg begon te irriteren aan de eenzijdige weergave van de media en weer het schapengedrag van mensen, die zo’n duidelijke mening hebben over één van de bovenstaande onderwerpen, terwijl ze er eigenlijk helemaal niets van af weten. Neem het conflict Oekraïne – Rusland als voorbeeld. Eerst was er relatief weinig aandacht van de burgers in Nederland voor dit conflict, het leek zo de ver van je bed show, dus waarom zouden we ons daar druk over maken? Totdat het toestel met zoveel Nederlanders de lucht uit geschoten werd.  Dit heeft mij ook extra wakker geschud, omdat het een ontzettende shock is voor veel Nederlanders, puur omdat zij weten, dat zij ook in dat vliegtuig hadden kunnen zitten. Het komt akelig dichtbij…  Maar nu, omdat dit met “ons” is gebeurd, weet iedereen opeens heel goed wat er moet gebeuren en zijn we ervan overtuigd van de maatregelen die genomen moeten worden.

Die sancties ( weten de mensen eigenlijk wel, welke sancties er genomen zijn door de EU??? ) zijn terecht volgens de burgers en  Nederland is zwak en Rutte een slappe zak door zijn voorzichtige aanpak volgens meerdere mensen. Maar beseffen jullie wel, wat de gevolgen kunnen zijn hiervan? Het begint al met de boycot op landbouwproducten, maar het kan eindigen in dat wij er allemaal aangaan in een vernietigende oorlog. We roepen van alles, maar wat weten wij er nou eigenlijk vanaf? En dat geld ook voor de andere onderwerpen, waar wij allemaal zo goed weten wat er moet gebeuren, zonder dat we de consequenties bedenken.

Ik weet dat het walgelijk idealistisch klinkt, maar ik denk dat veel mensen die dagelijks aan het klagen zijn over hun eigen situatie en altijd maar meer willen, gewoon eens 1x per week vijf minuten stilstaat bij alle ellende in de wereld en dan naar zijn of haar eigen positie in de wereld kijkt en dan heel hard in zijn of haar handjes moet knijpen. Of elke keer als je eten weggooit in de prullenbak even een paar seconden denkt aan dat dat eten een hoop monden kon voeden in de gebieden waar mensen niks te eten hebben. Als je dat al doet, maak je al een verschil, omdat je stilstaat bij jouw rol op de wereld, die je ook maar gekregen hebt, net als die mensen die nu uitgemoord worden om hun geloofsovertuiging of puur omdat ze in weg staan, ook maar die rol hebben aangemeten gekregen en verder niks kunnen met die rol. Wij kunnen dat wel, wij hebben nu nog mogelijkheden. Benut ze, want je weet maar nooit hoe snel deze er voor ons ook niet meer zijn…

 

4 van de 5 tandartsen raden deze WordPress.com site aan